بی زمانی مطلق

 به‌ تاریکی نفسهایت که‌ هجای تنم را تفسیر کرد....!!

ایاز خون سیاوشان

و باکرگی چشمانت

زنده‌گی را گستراند.                                                                                   

و لرزشی دیر هنگام

در صمیمیت جان !                                                           

آوازی تاریک

در رعونت انگشتانت

به‌ آوار نشست .                                                                   

و قطره‌

_ زمان_

در سبزینگی تنت.                                                                     

آنسوترک اما

پایین تر از شب

_ همیشه‌ _

در افق نشسته‌ است                                                              

در تارو پود ماه                                                             

در ویرانی انگشتانم !!

برگن 2008 / 8 / 30